Twitter is een prachtig instrument om realtime met veel mensen tegelijk in verbinding te staan. Toch heb ik besloten dat het voor mij niet het de plek is om mijn online communicatie vorm te geven. Twitter is ideaal om op de hoogte te blijven van wat mensen zoal bezighoudt en welke vragen er leven. Maar die vragen wil ik ook graag beantwoorden. Dat kan via Twitter als iemand vraagt naar een leuke pizzeria, maar is een stuk moeilijker bij wezenlijke vragen. Dan gaat er voor mij niets boven echte verbinding. En dat kan voor mij alleen maar in persoonlijke ontmoetingen. Alleen al door de aanwezigheid van de ander kan ik veel beter ervaren wat er bij mezelf gaande is.
Ook is Twitter voor mij minder geschikt omdat ik graag de tijd en ruimte neem om mijn ideeën te laten rijpen. Letterlijk een nachtje over slapen levert me veel helderheid en inzichten op. Het is een bekend dilemma: Ik wil mijn ideeën graag delen met anderen, maar niet in 140 tekens. Daarom kies ik voor dit weblog. Hier hoop ik iets meer de diepte in te kunnen. Hier wil ik graag laten weten wat me echt bezig houdt op mijn reis naar binnen*.
Eerst terug naar Twitter. Lang niet alle communicatie leent zich voor een Tweet, maar als communicatieadviseur wil ik het medium uiteraard wel kennen. Ik moet weten voor welke situaties en soorten communicatie Twitter wel het aangewezen medium is. Daarom ben ik blij dat ik andere mensen kan volgen. Die ben ik erkentelijk voor hun inspanning en openheid.
Het leert me ook wanneer het niet verstandig is om Twitter in te zetten. Zo kan het voor een opdrachtnemer onhandig zijn als er over een opdracht wordt getweet. Soms vergeten vakgenoten dat communicatie niet altijd gepast is. Er is wat dat betreft een grote verschil met organisatieadviseurs. Voor hen is het lang niet altijd vanzelfsprekend om de namen van hun opdrachtgevers te noemen. Voor mij geldt: gepaste discretie naar klanten en Twitter kunnen conflicteren.
Voorlopig communiceer ik zelf online in de eerste plaats via dit weblog. Uiteindelijk zijn voor mij aandacht voor wat er is en voor wat er gaande is belangrijke uitgangspunten van communicatie. Zowel om te kiezen welke medium ik in wil zetten. Maar ook om te kunnen laten ontstaan wat zich aandient. Voor dat laatste kan ik niet zonder de aanwezigheid van de ander.
*Mijn inspiratiebron voor deze blog
‘De langste reis is de reis naar binnen‘ is een boek van de theoloog J. Beumer over het leven van Dag Hammerskold, een van de eerste secretarissen van de VN.
http://www.uitgeverijtenhave.nl/jurjen-j-beumer-de-langste-reis-is-de-reis-naar-bi.html
Blogs op komst
- Wat verbeeld ik me wel en niet
- Over de Tijd en aanpassing van het verleden
